Dichter bij de hemel
Als de kerkklokken begonnen te luiden, gingen haar voetjes omhoog. Ze sprong en ze danste met haar armpjes wijd. Als ze haar buurman achter de schildersezel zag, pakte ze een grote kwast, doopte die in de oranje verf, en begon haar schilderij. Als je vroeg ‘Wat schilder je’, antwoordde ze enthousiast ‘Ik schilder blij.’ Ze zong de hele dag, alle liedjes door elkaar. Ze zong over bazuinen, een paard in de gang, een vogeltje dat tegen het raam tikte, over liefde, en tranen. En alles met overgave.  Als ze een trap zag, vloog ze naar boven en jubelde ‘Nu ben ik nóg dichter bij de hemel.’Â
Dom en lui
De mensen in haar omgeving probeerden haar een beetje grijzer te maken. ‘Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg.’ De meester vond haar dom en lui. Ze tekende als iedereen rekende. Ze neuriede als de hele klas stil was (Mocht je niet neuriën als de meester had gezegd dat je je mond moest houden? Dat doe je toch met je mond dicht?). Heel vaak antwoordde ze, als de mester iets vroeg ‘Dat weet ik niet.’ er waren zo veel antwoorden op zijn vragen. Welke moest ze dan kiezen?
Vriendelijk en innemend
De leidinggevende en haar collega’s van haar eerste baantje begrepen haar niet. Ze vonden haar dwars en eigengereid. Maar langzamerhand… ze begon het beter te leren: zich aanpassen, doen wat anderen van haar verlangden, ja knikken. Ze conformeerde zich steeds meer. En voor ze volwassen werd, kon ze zich gedragen. De mensen om haar heen werden blij met haar. Ze werkte hard, was vriendelijk, innemend en woog haar woorden.
Wel gek dat er allerlei lichamelijke klachten de kop opstaken.
Beheerst
Ze begon last te krijgen van ernstige keelpijn, en zware hoofdpijnen, en haar voeten begonnen zeer te doen. Hoe kon het ook anders als ze steeds haar woorden inslikte, als ze steeds aan het denken en prakkiseren was, als ze zich bij elke stap inhield, om maar netjes en beheerst te wandelen.Â
Hoe het verder ging
En tja, hoe het verhaal verder ging, dat weet ik eigenlijk niet zo. Las ze een bepaald boek, en ze werd helemaal gelukkig? Of  kwam ze op een dag de buurvrouw tegen die zei dat ze best spontaan mocht zijn, en zo? Of zag ze een aflevering van de Verwondering, een interview van Annemiek Schrijver met Norah Fischer, een beroemde zangeres, die door allerlei stress en onverwerkt verdriet niet meer de hoge e kon zingen? Ja! Dat was het!
Norah Fischer vertelde in dat interview een heleboel wijze dingen, maar het allermooiste wat ze zei, was Doe maar gek, dan doe je normaal genoeg. En die kwam binnen. En toen is ze weer gek gaan doen. Eerst een beetje voorzichtig, en later steeds uitbundiger. En de mensen om haar heen? Sommigen begrepen haar niet, en dat deerde haar geen fluit, en sommigen vonden het een verademing. En daar kwam ze van bij.
en zo is het gegaan