Alleen zijn
Ik kan heel goed alleen zijn
Er zijn mensen die heel goed alleen kunnen zijn. En dat kan ik ook heel erg goed. Mijn lief was de afgelopen week in Schotland, aan het wandelen met twee zwagers. Heerlijk toch. Ik gun het ze van harte. En ik was alleen aan boord. Maandagochtend vroeg, heel vroeg, vertrokken ze, en ik ging van alles doen. Kistjes verven, een boekje versieren, luisterboeken beluisteren. Ik genoot ervan.
Hoe lang houd je het vol?
Mijn kinderen waren ervan overtuigd dat ik het geen week vol zou houden. Tuurlijk, ongestoord aan de slag gaan, vast fijn, maar zo lang zonder mijn lief?
Maandag pakte ik van alles aan, het hele ruim rook naar verf, dinsdag ging ik even op ziekenbezoek naar één van mijn kinderen, en haalde presentjes bij de Mekkerstee, woensdag stond ik vroeg op, ging zwemmen, bezocht de kringloop, en ging weer heerlijk creatief doen. Ik hield het prima vol.
En toen kwam de donderdag. Ik had even niet zo’n leuk gesprek, en na afloop, toen ik weer alleen was, barstte ik in tranen uit. Ik kon het met iemand delen, tenminste zo voelde dat.
Zo! En nu tijd voor wijn en griesmeelpudding
En toen bedacht ik dat ik griesmeelpudding in de koelkast had, voor het geval dat… en dat er rode droge wijn in een kratje, onderin de kast, stond. Ik eet normaal zo goed als geen suiker, en drink bijna geen alcohol, niet omdat ik dat niet lekker vind, maar omdat mijn lever dat niet zo goed aankan, maar dit was toch wel het moment dat ik lak had aan mijn lever.
Ik sloop naar mijn koelkast, trok de griesmeel pudding eruit, deponeerde het op een mooi schoteltje, zocht er een gouden lepel bij, en kroop in mijn lekkere stoel. Ik deed de tv aan, zette VT wonen op, ‘weer verliefd op je huis’, zo’n zinloos programma, waarbij je niet hoeft na te denken, en begon heel zielig te eten van de zoetigheid. Toen ik wakker werd in mijn stoel, ik wist niet dat dit allemaal zo slaapverwekkend was, was mijn schoteltje leeg, het lepeltje lag op de grond, en Kees, de presentator van het programma leidde het stel rond in hun veranderde huis. Ik slaakt een diepe zucht, liet de wijn in de fles en ging kaarten schrijven.
En toen werd het zaterdag
Na een paar onrustige nachten, en dagen die ik volpropte met activiteiten, en last had van buikpijn, kwam mijn lief aan boord, een paar uur vroeger dan hij doorgegeven had. Man, wat een genot. ik heb hem platgeknuffeld, helemaal nat gejankt, en gezegd dat bij nooit, nooit meer weg mocht. Nu is het een paar dagen verder. Hij mag weer weg, natuurlijk, maar ik zal nooit meer zo stoer roepen, dat ik zo goed alleen kan zijn. En mijn lief? Hij vond het best fijn dat hij zo gemist was.
P.S. As donderdag weer filmochtend!!!
