Brieven schrijven
Zingen in het donker
Brieven in het donker
Ik ben het boek van Nescio Zingen in het donker aan het lezen. Dit boek is een bundel van brieven uit de hongerwinter. Ik heb het gevoel, dat ik om het hoekje van de achterdeur zó de keuken inkijk. En dan Nescio met zijn vrouw zie tobben, met het kacheltje. Ik zie ze suikerstroop maken van gebietste suikerbieten. Ik zie de buurvrouw haar eten opwarmen op de kachel, en een vriendin haar strijkijzer. Ik zie ze pakjes klaarmaken voor de post en heerlijke pakketten openmaken. Iedereen helpt elkaar, en ze laten de moed niet zakken. Het voelt een beetje onbeleefd, om zo naar binnen te kijken. Maar zoals ik, al wandelend, graag binnenkijk bij mensen, geeft het me wel plezier.
Door het lezen van dit boek werd ik gestimuleerd om een brief te schrijven. Zullen we dat gewoon allemaal gaan doen?
Brieven schrijven
Middelharnis, februari 2025
Ha lieverds,
Het is wel al heel lang geleden dat we een brief van jullie hebben ontvangen. Ik denk dat het zo’n 25 jaar geleden is. Maar goed, het zij je vergeven. Brieven schrijven is ook niet mijn sterkste kant. Het zou zo maar kunnen dat mijn laatste brief ook van een kwart eeuw geleden dateert.
Het is een koude winter, maar we kunnen het gelukkig goed warm houden op het schip. Pa heeft een stapel hout gekregen van de buurman. Hij had een motor gereviseerd voor hem, en toen kwam Karel met een kruiwagen vol hout aan. Dat is wel een feestje. Je zou van dat hout ook mooie dingen kunnen draaien, maar een warm schip is ook wat waard. We kunnen ook de verwarming aanzetten, hoor, maar een houtkachel is toch wel superfijn. Ik heb gisteren weer lekker gezwommen. En zo, leuk, een mevrouw met prachtig mooi wit grijs haar, kwam naar me toegezwommen, om te vragen hoe het met ons kleinkind is. Altijd heel fijn als mensen, ook al ken je ze nauwelijks, belangstelling tonen. Het lijkt wel of het zwemmen dan gewoon wat lichter is. Ik zwem graag, maar op mijn rug ben ik wel eens heel draaierig. Dat is best eng. En altijd moet ik dan weer, eventjes, aan mijn herseninfarct denken. Toen ik destijds daarvoor in het ziekenhuis lag, was daar ook een man opgenomen die al zes infarcten had gehad. En elke keer werd hij weer wat minder, zo vertelde hij. En dat is toch, een klein beetje, mijn schrik geweest.
Vanmorgen kwam ook V. op de koffie. Het is altijd heel gezellig als ze er is. Ik kan altijd lachen en huilen met haar. Het is een cadeau als ze komt. Ze bracht heerlijke biologische kiwijam voor ons mee. Vroeger aten we niet zo veel jam, maar tegenwoordig nemen we, na het sporten, yoghurt met jam. Een soort van ‘kers op de taart’.
Ik ben ook nog bij S. geweest. Zij heeft het laatste jaar heel wat te verstouwen gehad, maar het is een feest om bij haar te zijn. Humor en verdriet blijken gewoon samen te kunnen, he. Weet je wat zo gek is. Zij heeft een vogelkooitje staan in de tuin, met allerlei vetbollen en zo, en sinds een week of twee komen er nauwelijks vogels langs. Voorheen was het een aan- en afgevlieg, en nu, nu het zo koud is, heb ik welgeteld, één vogeltje gezien. Zijn ze doodgevroeren? Zijn ze naar her zuiden gegaan? Hebben de buren lekkerder eten? Of zijn ze in de war, omdat haar tuin wat veranderd is?
Dit weekend was er vogeltelling. Er is extra aandacht voor de mus. Die doet het niet zo best, helaas. Ik zag, toen we in Amsterdam waren, een heleboel papegaaiachtigen. Die blijken daar nu veel voor te komen, he.
Wij zien zo nu en dan een ijsvogeltje rond het schip. Daar word ik helemaal gelukkig van.
Om nog even op de kiwijam terug te komen. Ik heb ook jam gemaakt, met agar agar en stevia. Om zomaar eens uit te proberen. Is best goed gelukt, alleen een beetje te zoet, en met een heel klein beetje een niet zo lekkere nasmaak. Maar wel heel leuk om uit te proberen.
Ik zou nog een heleboel kunnen vertellen, maar dat doe ik dan wel in een volgende brief. Ik ga nu spaghetti koken. En straks ga ik weer zwemmen. Die beweging moet erin blijven, toch?
Schrijven jullie terug? Ik snap wel dat jullie niet zoveel tijd hebben, maar we zijn benieuwd hoe het met jullie is, dag hoor.
Geertje
Je begrijpt dat dit zomaar een grapje is, zo’n brief. Maar ik kwam er dus achter dat het best leuk is om te doen. Vantevoren dacht ik dat ik niets zou weten te schrijven, maar eigenlijk zou ik best nog een poosje kunnen doorgaan.
De opzet van deze brief is, jou te stimuleren eens een brief te schrijven. Ik denk zo, maar ik denk wel meer wat, dat het best een leuk idee is. En bang dat er ooit een bundel van komt, van die brieven van mij, zoals die van Nescio, nee, dat ben ik niet.
Hoi Geertje
Zou best een bundel met brieven van jou willen lezen hoor, je schrijft zo gezellig.
En dank voor de leestip, Nescio, nog nooit iets van gelezen.
Liefs,
Tamara
Ha, Tamara, Het was ook mijn eerste keer, iets van Nescio te lezen. Ben wel benieuwd naar zijn andere boeken. Hij heeft niet veel geschreven. En op die bundel brieven, daar kan je nog wel even op wachten…
ik heb genoten van je brief! Brieven schrijf ik eigenlijk nooit meer. Wel kaarten,en mails. mailen is zo lekker makkelijk. Je hoeft er niet voor naar de postbus. Het nadeel is inderdaad dat je ze 25 jaar later echt niet meer kunt nalezen, allemaal verdwenen in de prullebak
Ha Heleen, het is in ieder geval heerlijk om post te krijgen, en jouw kaarten zijn een cadeautje op zich, toch? Op een of andere manier aandacht krijgen, is al zo heerlijk. En misschien ga je ooit hele lange brieven schrijven. Elke dag een stukje…
Haha. Heerlijk zeg, ja, dat stond er dan dikwijls in, die gewone, dag-dagelijkse (zo noemen ze dat toch?) dingen. Die op het eerste gezicht zo onnozel lijken, maar toch o, zo belangrijk zijn. Het kleine waarderen. Een stukje leefkunst.
Zwem je in het kanaal? Dat lijkt me ijzig koud..🥶
O, die onnozele dingen, dat zouden we vandaag moeten, kunnen koesteren! En dat zwemmen, nee, dat doe ik in het zwembad. Het water in het kanaal is zo’n 5 graden. ls ik koud afdouche, voel ik dat wel. Brrrr. Er zijn nog steeds mensen die bij ’t Hoad zwemmen!
Ik heb een doos brieven meegenomen uit mijn ouderlijk huis. Die brieven waren aan mijn moeder gericht. Haar brieven zitten er niet bij, maar toch, door de reacties op haar schrijverij heb ik toch wat beeld van haar brieven
Ook mijn moeder had t over knappe jongens, gedoe met haar moeder. (In de jaren 60)
Vragen over het geloof, belijdenis doen
Het is van alle tijden
Wie zou haar brieven nog hebben????
O, ja, zo waardevol, zulke brieven, wat zou het mooi zijn als je haar brieven ook nog zou vinden he.
Fijn om weer wat van je te lezen. En je hebt gelijk : brieven zijn mooi. In onze tijd in Malawi en Tanzania schreven we heel veel brieven naar het thuisfront, want geen telefoon, geen e mail etc. Het was heerlijk om post te ontvangen. En leuk om te schrijven. Bij onze verhuizing vond ik de briefwisseling tussen mij en mijn moeder en tussen mij en mijn zusje ( beiden overleden) , een koffer vol.
Oh, wat bijzonder om zulke brieven nog te hebben zeg. En dan een koffer vol. Zou een boek kunnen worden!