”Oh,’ begint hij. ‘De week begon toch zo rot. We moesten gisteren naar de notaris in Rotterdam om een samenlevingscontract op te stellen. We moesten we er om 13.00 uur zijn.’ Tenminste, dat dacht zij. En hij was erin meegegaan. Maar nee, ze hadden de afspraak om 12.00 uur. ‘Toen we aankwamen, konden we er gelukkig tussen gefrommeld worden, en snel, snel werden we geholpen.
Toen belde de buurvrouw. Onze oudste was bij haar binnen. Ze zag hem voor de deur staan. De juf was ziek en ze hadden geen vervanging. We zouden samen gaan lunchen, maar kochten snel een broodje bij de bakker, en reden, zo snel we konden naar huis.Â
We kwamen thuis in een koud huis. Bleek de thermostaat het niet te doen. Ik belde naar de installateur, en hij kon pas eind van deze week tijd vrij maken om te kijken wat er aan de hand was.
En toen we ’s avonds soep met brood wilden eten, lekker makkelijk, bleek het brood op. We waren ervan uit gegaan dat de diepvries nog vol met brood lag. Pfff.’
Iedereen was zo vriendelijk
“En weet je, wat zij ’s avonds zegt, als we naast elkaar, uitgeteld, op bed liggen’? – hij kijkt even opzij naar zijn vriendin, zijn mondhoeken krullen omhoog – ‘Wat hebben we toch een fijne dag gehad he?’ En als ik dan even niet reageer, vervolgt ze. ‘Ja, iedereen was zo lief vandaag. De notaris was helemaal niet gestresst of zo, maar maakte, heel vriendelijk, gewoon tijd voor ons vrij. De bakker maakte nog een grapje, de buurvrouw was zo lief om Sam op te vangen. De installateur komt deze week nog langs en de kinders vonden het helemaal niet erg om soep met crackers te eten. Dat was toch ook zo?’ reageert ze dan. Ik vond het gewoon een hele fijne dag.’ Ze legt haar hand op zijn arm, ’toch, schat?’
Positief door het lezen
Ik ben nieuwsgierig hoe ze toch zo positief kan zijn. Ze is dat bijna altijd, van alles de mooie kant zien. Ze kijkt naar me, grinnikt, en zegt dan: ‘Dat is omdat ik lees. Daar word je positief van, toch?’ We lachen met elkaar en we weten dat dát natuurlijk te mooi is om waar te zijn. Of?
Zorg in ieder geval voor een fijn boek in je noodpakket, en… het mag ook een kinderboek zijn.
In Waarom je kinderboeken moet lezen, zelfs al ben je oud en wijs vertelt Katherine Rundell (De ontdekkingsreiziger en Feo en de wolven) waarom kinderboeken zo belangrijk zijn. Een must-read! Katherine Rundell is op dit moment een van de belangrijkste kinderboekenauteurs van het Verenigd Koninkrijk. In haar prikkelende essay toont ze aan waarom je kinderboeken niet de rug moet toekeren als je eenmaal volwassen bent, en dat het lezen van kinderboeken je wereld alleen maar vergroot. 'Jeugdliteratuur alleen voor kinderen? Nee, hoor: veel volwassenen zouden baat hebben bij het lezen van kinderboeken.' Ionica Smeets, de Volkskrant